zondag, 27 juni
Hoi! Daar ben ik weer. Even een leuke blog over mijn ervaring deze week.
Want wat is het toch bijzonder. Het gevoel dat je een kind iets zegt, en dat ze het gewoon zonder enige twijfel uitvoert en van je aanneemt. Dat wil ik gewoon even met jullie delen.
Als volwassene ben je deze ervaring niet meer zo gewend. Meestal heb je een aantal goeie argumenten nodig, een stevige onderbouwing, om überhaupt enige voeten in de aarde te krijgen bij de andere partij. Iemand heeft al ervaring, kennis van zaken, heeft een eigen mening, is eigenwijs, kent wel iemand die het anders zit.. oftewel, ze weten zelf vaak wat het beste wel/niet bij hun past. Althans, dat dénken ze :-).
Kinderen daarentegen, zijn nog niet zo ver. Ze zijn afhankelijk van wat jij ze leert! En dus doen ze gewoon wat jij zegt dat ze moeten doen! Fantastisch vind ik dat. De openheid en onbevangenheid en het vertrouwen wat ze in je hebben, het verrast mij iedere keer weer! Ik vertel ze dingen en oefen met ze, en vervolgens gaan ze er zelf mee aan de slag. Gewoon, omdat ik dat heb gezegd?! Dat is toch bijzonder?!
Vorige had ik een meisje op training, waarmee ik aan het werk ging met haar houding. Rug recht, schouders naar achter, recht aankijken, and so on. ‘Sterk staan en/of reageren’ noemen we dat. We hebben hard geoefend, rollenspel gedaan, sterk rondgelopen en erover gesproken. Helemaal prima, de basis was gelegd.
Deze week bracht ze een tekening mee. Die had ze zelf gemaakt en wilde ze aan mij laten zien. Een tekening waar ze zichzelf op had getekend en haar bff, haar best friend forever :-). Deze bff had een praatwolkje boven haar hoofd waarin stond geschreven “Wat heb jij een stom t-shirt aan!” (deze oefening hebben we vorige week gedaan. Wat zeg je als je beste vriendin zegt dat ze je schoenen niet mooi vind?). En wat stond er tot mijn verbazing in het praatwolkje van mijn deelneemster? “Nou, ik vind het t-shirt wél leuk!! en ik loop nu sterk weg!”. Dus ik vroeg: “en hoezo heb jij dat als antwoord erbij geschreven dan?”.. waarop ze verontwaardigd reageerde: “Nou juf, dat hebben we toch vorige week geleerd? Dat ik dat moest doen?”.
Tja, daar heb ik niks meer aan toe te voegen..
Lieve groetjes,
Miranda
Geef een reactie